terug
Kompas van Maasgouw
Deel dit bericht:
De boer ontwikkelt oude seksclub Linne, met behoud van historie
Kompas van MaasgouwBron: Het Kompas van Maasgouw - Het liveblog van Maasgouw - Betrokken en betrouwbaar.
Nieuws op een luchtige manier mét een knipoog
Van plattelandsporno naar projectontwikkeling met gevoel
LINNE — Na het succes van de herontwikkeling van de pannenfabriek heeft projectontwikkelaar De Boer een nieuw pareltje op het oog. Ditmaal geen industriële nostalgie of ambachtelijk baksteenromantiek, maar een stukje Limburgse geschiedenis waar menigeen liever het gordijn nog eens extra voor dichttrekt: de voormalige seksclub langs de Rijksweg bij Linne.
Volgens De Boer gaat het om “een ontwikkeling met respect voor het verleden”. En dat verleden is rijk. Héél rijk. Zo rijk dat er in de hoogtijdagen meer champagne doorheen ging dan door menig dorpsbruiloft, communie en carnavalszitting samen. Het pand stond decennialang bekend als een baken van rood licht, natte jacuzzi’s en levenskeuzes waarover men later liever zei: “Dat was toen heel normaal.”
Historie blijft voelbaar
De Boer benadrukt dat de historie niet wordt weggepoetst. “We slopen niet zomaar,” klinkt het plechtig. “De contouren blijven behouden.” Wat dat precies betekent is nog onduidelijk, maar volgens ingewijden wordt gekeken naar hergebruik van originele elementen zoals de beruchte Versace-muur, strategisch geplaatste spiegels en een zwembad dat meer verhalen zag dan de gemiddelde biechtstoel.
Een informatiebord bij de entree behoort tot de mogelijkheden:
Hier werkte Limburg keihard aan ontspanning (1985–2005).
Nieuwe bestemming, oude ziel
Het plan voorziet in een gemengd programma van werkruimtes, opslag en “lichte bedrijvigheid”. Dat laatste roept vragen op. Want wat is lichte bedrijvigheid, afgezet tegen een plek waar ooit busjes met drieduizend rozen achterom reden en waar liefde tijdelijk was, maar altijd contant?
De Boer ziet geen tegenstelling. “Waar vroeger transacties plaatsvonden zonder btw-bon, komt nu gewoon een factuur. Dat is ook vooruitgang.”
Dorpsgevoel
In Linne en omgeving wordt gemengd gereageerd. Sommigen vinden het zonde dat opnieuw een iconisch stuk Rijkswegerfgoed verdwijnt. Anderen zijn vooral opgelucht dat hun kinderen straks eindelijk kunnen vragen: “Pap, wat was dat voor gebouw?” zonder dat het antwoord begint met een diepe zucht en eindigt in ongemakkelijke stilte.
Van rode lamp naar bouwlamp
Als alles volgens planning verloopt, gaat in 2026 de sloopkogel erin. Daarmee verdwijnt opnieuw een plek waar Limburg zichzelf even helemaal verloor - en soms ook zijn trouwring. Maar De Boer belooft: “De geest van het pand blijft.”
Waarschijnlijk in de vorm van beton, een bestemmingsplan en een hardnekkig gevoel dat hier ooit dingen zijn gebeurd die je niet in een projectbrochure zet.
Nieuws op een luchtige manier mét een knipoog
Van plattelandsporno naar projectontwikkeling met gevoel
LINNE — Na het succes van de herontwikkeling van de pannenfabriek heeft projectontwikkelaar De Boer een nieuw pareltje op het oog. Ditmaal geen industriële nostalgie of ambachtelijk baksteenromantiek, maar een stukje Limburgse geschiedenis waar menigeen liever het gordijn nog eens extra voor dichttrekt: de voormalige seksclub langs de Rijksweg bij Linne.
Volgens De Boer gaat het om “een ontwikkeling met respect voor het verleden”. En dat verleden is rijk. Héél rijk. Zo rijk dat er in de hoogtijdagen meer champagne doorheen ging dan door menig dorpsbruiloft, communie en carnavalszitting samen. Het pand stond decennialang bekend als een baken van rood licht, natte jacuzzi’s en levenskeuzes waarover men later liever zei: “Dat was toen heel normaal.”
Historie blijft voelbaar
De Boer benadrukt dat de historie niet wordt weggepoetst. “We slopen niet zomaar,” klinkt het plechtig. “De contouren blijven behouden.” Wat dat precies betekent is nog onduidelijk, maar volgens ingewijden wordt gekeken naar hergebruik van originele elementen zoals de beruchte Versace-muur, strategisch geplaatste spiegels en een zwembad dat meer verhalen zag dan de gemiddelde biechtstoel.
Een informatiebord bij de entree behoort tot de mogelijkheden:
Hier werkte Limburg keihard aan ontspanning (1985–2005).
Nieuwe bestemming, oude ziel
Het plan voorziet in een gemengd programma van werkruimtes, opslag en “lichte bedrijvigheid”. Dat laatste roept vragen op. Want wat is lichte bedrijvigheid, afgezet tegen een plek waar ooit busjes met drieduizend rozen achterom reden en waar liefde tijdelijk was, maar altijd contant?
De Boer ziet geen tegenstelling. “Waar vroeger transacties plaatsvonden zonder btw-bon, komt nu gewoon een factuur. Dat is ook vooruitgang.”
Dorpsgevoel
In Linne en omgeving wordt gemengd gereageerd. Sommigen vinden het zonde dat opnieuw een iconisch stuk Rijkswegerfgoed verdwijnt. Anderen zijn vooral opgelucht dat hun kinderen straks eindelijk kunnen vragen: “Pap, wat was dat voor gebouw?” zonder dat het antwoord begint met een diepe zucht en eindigt in ongemakkelijke stilte.
Van rode lamp naar bouwlamp
Als alles volgens planning verloopt, gaat in 2026 de sloopkogel erin. Daarmee verdwijnt opnieuw een plek waar Limburg zichzelf even helemaal verloor - en soms ook zijn trouwring. Maar De Boer belooft: “De geest van het pand blijft.”
Waarschijnlijk in de vorm van beton, een bestemmingsplan en een hardnekkig gevoel dat hier ooit dingen zijn gebeurd die je niet in een projectbrochure zet.
Deel dit bericht: