terug
Kompas van Maasgouw
Deel dit bericht:
Dodenherdenking Maasgouw in Stevensweert: Stilte op het Eiland, ruis in de wereld
Kompas van MaasgouwBron: Het Kompas van Maasgouw - Het liveblog van Maasgouw - Betrokken en betrouwbaar.
Nieuws op een luchtige manier mét een knipoog
STEVENSWEERT / MAASGOUW – Terwijl inwoners van Stevensweert zich vanavond in alle rust verzamelen voor de jaarlijkse dodenherdenking, lijkt de rest van de wereld het concept ‘nooit meer’ opnieuw te interpreteren als ‘misschien toch nog een keer’.
Onder begeleiding van harmonie en schutterscompagnie trekt een stille tocht richting het oorlogsmonument op het Eiland. Stil, waardig, zoals het hoort. Even geen meningen, geen discussies, geen gelijk willen halen maar alleen herinneren. Opvallend: juist die stilte lijkt tegenwoordig zeldzamer dan ooit.
Want terwijl in Stevensweert kransen worden gelegd, vallen elders nog altijd mensen. In Oekraïne, waar oorlog al lang geen geschiedenisles meer is. En in Iran, waar spanningen opnieuw oplaaien. Alsof we collectief zijn vergeten wat 4 mei ons eigenlijk probeert te vertellen.
Lokale aanwezigen geven aan het “bijzonder” te vinden dat herdenken nog steeds nodig is. “Je zou denken dat we het inmiddels wel door zouden hebben,” aldus een bezoeker, terwijl hij zijn telefoon even uitzet, iets wat wereldwijd nog niet overal lukt.
De organisatie benadrukt dat de herdenking niet alleen gaat over toen, maar ook over nu. Over mensen die vielen voor vrijheid. Maar ook over hen die vandaag nog steeds onderuit worden gehaald door oorlog, geweld en verdeeldheid.
En misschien is dat wel de meest confronterende conclusie van de avond: dat herdenken geen ritueel is, maar een waarschuwing.
Voor wie wil luisteren.
Voor wie het wil doorgeven.
Voor de volgende generaties.
Opdat wij niet vergeten.
Nieuws op een luchtige manier mét een knipoog
STEVENSWEERT / MAASGOUW – Terwijl inwoners van Stevensweert zich vanavond in alle rust verzamelen voor de jaarlijkse dodenherdenking, lijkt de rest van de wereld het concept ‘nooit meer’ opnieuw te interpreteren als ‘misschien toch nog een keer’.
Onder begeleiding van harmonie en schutterscompagnie trekt een stille tocht richting het oorlogsmonument op het Eiland. Stil, waardig, zoals het hoort. Even geen meningen, geen discussies, geen gelijk willen halen maar alleen herinneren. Opvallend: juist die stilte lijkt tegenwoordig zeldzamer dan ooit.
Want terwijl in Stevensweert kransen worden gelegd, vallen elders nog altijd mensen. In Oekraïne, waar oorlog al lang geen geschiedenisles meer is. En in Iran, waar spanningen opnieuw oplaaien. Alsof we collectief zijn vergeten wat 4 mei ons eigenlijk probeert te vertellen.
Lokale aanwezigen geven aan het “bijzonder” te vinden dat herdenken nog steeds nodig is. “Je zou denken dat we het inmiddels wel door zouden hebben,” aldus een bezoeker, terwijl hij zijn telefoon even uitzet, iets wat wereldwijd nog niet overal lukt.
De organisatie benadrukt dat de herdenking niet alleen gaat over toen, maar ook over nu. Over mensen die vielen voor vrijheid. Maar ook over hen die vandaag nog steeds onderuit worden gehaald door oorlog, geweld en verdeeldheid.
En misschien is dat wel de meest confronterende conclusie van de avond: dat herdenken geen ritueel is, maar een waarschuwing.
Voor wie wil luisteren.
Voor wie het wil doorgeven.
Voor de volgende generaties.
Opdat wij niet vergeten.
Deel dit bericht: